[تبرک وتوسل] عبد اللّه بن عمر دست راستش را روى قبر شریف مى‏ گذاشت:

ذَکَرَ الْخَطِیبِ ابْنِ حَملة: أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عمرکان یَضَعُ یَدَهُ الْیُمْنَى عَلَى الْقَبْرِ الشَّرِیفِ، وَ أَنَّ بِلَالًا – رَضِیَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ – وَضَعَ خَدَّیْهِ عَلَیْهِ أَیْضاً.

وَ رَأَیْتُ فِی کِتَابِ السؤالات لِعَبْدِ اللَّهِ ابْنِ الْإِمَامِ أَحْمَدَ – وَ ذَکَرَ مَا تَقَدَّمَ عَنِ ابْنِ جَمَاعَةٍ ثُمَّ قَالَ – : وَ لَا شَکَّ أَنَّ الاستغراق فِی الْمَحَبَّةِ یُحْمَلُ عَلَى الْإِذْنَ فِی ذَلِکَ، وَ الْمَقْصُودِ مِنْ ذَلِکَ کُلِّهِ الاحترام وَ التَّعْظِیمِ، وَ النَّاسُ تَخْتَلِفُ مَرَاتِبِهِمْ فِی ذَلِکَ کَمَا کَانَتْ تَخْتَلِفُ فِی حَیَاتِهِ، فأُناس حِینَ یَرَوْنَهُ لا یَمْلِکُونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ یبادرون إِلَیْهِ، وَ أُنَاسُ فِیهِمْ أَنَاةٍ یَتَأَخَّرُونَ، وَ الْکُلُّ مُحِلُّ خَیْرٍ

ترجمه: خطیب بن حملة نقل کرده است که: عبد اللّه بن عمر دست راستش را روى قبر شریف مى ‏گذاشت و بلال نیز رویش را روى آن مى‏ نهاد. و در کتاب «سؤالات» از عبد اللّه بن احمد دیدم (آنگاه روایتى که قبلا از ابن جماعة نقل شده آورده است)، سپس مى‏ گوید: شکى نیست که محبت زیاد ایجاب مى ‏کند که در آن اذنى باشد (یعنى: خود اذنى است) و مقصود از همه اینها، احترام و تعظیم است و مردم از لحاظ مراتب در این باره با هم مختلفند، چنانکه در زمان حیاتش در این باره مختلف بودند، بعضى هنگامى که او را مى‏ دیدند، بدون اختیار به سویش مى‏ شتافتند و برخى دیگر لحظاتى تأخیر مى‏ انداختند، آنگاه شرفیاب مى‏ شدند و هر کدام در جایش درست است .

منابع اهل تسنن:

  1. وفاء الوفاء، سمهودی[م. ۹۱۱]، ج‏۴، ص۲۱۸
  2. سبل الهدى والرشاد، صالحی شامی[م. ۹۴۲]، ج ۱۲، ص۳۹۸

وَ ذَکَرَ الْخَطِیبِ ابْنِ جُمْلَةً ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ کَانَ یَضَعُ یَدَهُ الْیُمْنَى عَلَى الْقَبْرِ الشَّرِیفِ، وَأَنْ بِلَالًا وَضَعَ خَدَّهُ عَلَیْهِ أَیْضاً – رَضِیَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ – قَالَ . . .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *