[تبرک و توسل] علامة احمد بن محمد مقرى مالکى از قول احمد بن حنبل نقل می کند:

قَالَ الْعَلَّامَةُ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ الْمُقْرِی الْمَالِکِیِّ الْمُتَوَفَّى ( ۱۰۴۱ ) فِی فَتْحِ الْمُتَعَالِ بِصِفَةِ النِّعَالُ نَقْلًا عَنْ وَلِیُّ الدِّینِ الْعِرَاقِیِّ، قَالَ: أَخْبَرَ الْحَافِظُ أَبُو سَعِیدِ بْنُ الْعُلَا قَالَ: رَأَیْتُ فِی کَلَامٍ أَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ فِی جُزْءُ قَدِیمٍ عَلَیْهِ خَطِّ ابْنِ ناصرو غَیْرِهِ مِنَ الْحِفَاظِ، أَنَّ الْإِمَامَ أَحْمَدَ سُئِلَ عَنْ تَقْبِیلِ قَبْرِ النَّبِیِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ وَ تَقْبِیلِ مِنْبَرِهِ. فَقَالَ: لَا بَأْسَ بِذَلِکَ. قَالَ: فأریناه التَّقِیِّ ابْنِ تیمیّة فَصَارَ یتعجّب مِنْ ذَلِکَ وَ یَقُولُ: عَجِبْتُ مِنْ أَحْمَدَ عِنْدِی جَلِیلُ -هَذَا کَلَامِهِ أَوْ مَعْنَى کَلَامِهِ- ! وَ قَالٍ: وَ أَیُّ عَجَبٍ فِی ذَلِکَ وَ قَدْ رُوِّینَا عَنِ الْإِمَامِ أَحْمَدَ أَنَّهُ غُسْلِ قَمِیصاً للشافعیّ وَ شُرْبِ الْمَاءِ الَّذِی غَسَّلَهُ بِهِ؟ وَ إِذَا کَانَ هَذَا تَعْظِیمِهِ لِأَهْلِ الْعِلْمِ فَمَا بَالُکَ بِمَقَادِیرِ الصَّحَابَةِ؟ وَ کَیْفَ بِآثَارِ الْأَنْبِیَاءِ عَلَیْهِمُ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ؟ وَ مَا أَحْسَنَ مَا قَالَهُ مَجْنُونٍ لَیْلَى:

أَمُرُّ عَلَى الدِّیَارَ دِیَارِ لَیْلَى           أَقْبَلَ ذَا الْجِدَارِ وَ ذَا الجدارا

وَ مَا حُبُّ الدِّیَارَ شغفنَ قَلْبِی       وَ لَکِنْ حُبِّ مَنْ سَکَنَ الدیارا

ترجمه: علامة احمد بن محمد مقرى مالکى، متوفى در سال ۱۰۴۱ ه در «فتح المتعال بصفة النعال» به نقل از ولى الدین عراقى گفته است: حافظ ابو سعید بن علا گفته است: در گفتار احمد بن حنبل در جزوه قدیمى با خط ابن ناصر و دیگر از حفاظ دیده ‏ام که: از احمد بن حنبل در مورد بوسیدن قبر و منبر رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم سؤال شد، فرمود: مانعى ندارد. او مى‏ گوید: گفتار احمد را به ابن تیمیة نشان دادیم بسیار تعجب کرد و گفت: تعجب مى‏کنم، احمد پیشم مرد بزرگى است اما نمى دانم این گفتار اوست یا معنى گفتار اوست؟!

او مى‏گوید: چه تعجبى در این گفتار است در صورتى که از احمد براى ما نقل شده که: جامه شافعى را شسته و آبش را خورده است.

وقتى که او از اهل علم تا این اندازه احترام کند، پس نسبت به صحابه و آثار انبیاء علیهم السلام چگونه احترام خواهد نمود؟

و چقدر نیکو سروده است از قول مجنون نسبت به لیلى:

امر على الدیار دیار لیلى           اقبل ذا الجدار و ذا الجدارا

و ما حب الدیار شغفن قلبى           ولکن حب من سکن الدیارا

«از دیار لیلى مى ‏گذرم، این دیوار و آن دیوار را مى‏ بوسم، علاقه به دیار لیلى دلم را تسخیر نکرده، آن کسى که در آن سکونت دارد مرا مفتون خود ساخته است».

منبع اهل تسنن:

عمدة القاری، عینی[م. ۸۵۵]، ج۹، ص۲۴۱

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *