[تبرک و توسل]مورداول: حضرت فاطمۀزهرا علیها السلام

«أَخْرَجَ الْحَافِظُ ابْنُ عَسَاکِرَ فِی التُّحْفَةُ، مِنْ طَرِیقِ طَاهِرِ بْنِ یَحْیَى الْحُسَیْنِیِّ، [۱]قَالَ: حَدَّثَنِی أَبِی، عَنْ جَدْیُ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عن أَبِیهِ، عَنْ عَلِیٍّ علیه السلام قَالَ: لَمَّا رُمِس رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ ، جَاءَتْ فَاطِمَةَ علیهاالسلام فَوَقَفْتُ عَلَى قَبْرِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ وَ أَخَذْتُ قَبْضَةً مِنْ تُرَابِ الْقَبْرِ وَ وُضِعَتْ عَلَى عَیْنَیْهَا، وَ بَکَّةُ وَ أَنْشَأَتْ تَقُولُ: مَاذَاعَلَىمَنشَمَّتُربَةَأحمدٍ * أَنْ لاَ یَشُمَّ مَدَى الزَّمَانِ غَوَالِیَا صُبَّتْعَلِیَّمَصَائِبٌلَوأنَّها * صُبَّتْعَلَىالأیَّامِعَدنٍلیالیا ترجمه: حافظ ابن عساکر، در «التحفة» از طریق طاهر بن یحیى حسینى آورده است که: پدرم از جدم از جعفر بن محمد از پدرش از على علیه السلام برایم نقل کرده است: وقتى که رسول خدا صلی الله علیه [وآله] وسلم را دفن کردند، فاطمه علیها السلام کنار قبر ایستاد و مقدارى از خاک قبر را برداشت و روى چشمش گذاشت و گریه کرد و این اشعار را مى‏خواند: چه باک آن کس را که خاک قبر احمد را ببوید، وتا زنده است از بوییدن مشک های گران قیمت بی نیاز شود . مصیبت‏هائى بر من وارد شده که اگر بر روزگاران روشن وارد مى‏شد،به شب تار تبدیل می گشتند!. منابع اهل تسنن:
  1. شرح الکبیر، عبد الرحمن بن قدامه[م. ۶۲۰]، ج۲، ص۴۳۰٫
  2. مغنی، عبد الله بن قدامه[م. ۶۲۰]، ج۲، ص۴۱۱٫
  3. اکتفاء بما تضمنه من مغازی رسول الله وثلاثة الخلفا، سلیمان بن موسى کلاعی[م. ۶۳۴]، ج۲، ص۶۲٫
  4. سیرة النبویة (عیون الأثر)، ابن سید الناس[م. ۷۳۴]، ج۲، ص۴۳۴٫
  5. نظم درر السمطین، شیخ محمد زرندی حنفی[م. ۷۵۰]، ص۱۸۱٫
  6. تاریخ مکة المشرفة ومسجد الحرام ومدینة الشریفة وقبر الشریف، محمد بن أحمد مکی حنفی[م. ۸۵۴]، ص۳۲۱٫
  7. فصول المهمة فی معرفة الأئمة – علی بن محمد أحمد مالکی ( ابن صباغ )[م. ۸۵۵]، ج ۱، ص۶۷۰٫
  8. وفاء الوفاء، سمهودی ،ج‏۴،ص:۲۱۸٫
  9. سبل الهدى والرشاد، صالحی شامی[م. ۹۴۲]، ج۱۲، ص۳۳۷٫
  10. مغنی المحتاج، محمد بن أحمد شربینی[م. ۹۷۷]، ج۱، ص۳۵۶٫
  11. نهایة المحتاج إلى شرح المنهاج، شافعی صغیر[م. ۱۰۰۴]، ج۳، ص۱۷٫
  12. حواشی شروانی، شروانی وعبادی[م. ۱۱۱۸]، ج۳، ص۱۸۰٫
  13. تفسیر آلوسی، آلوسی[م.۱۲۷۰]، ج۱۹، ص۱۴۹٫
  و همچنین در منابع زیر به نقل از کتاب الغدیر، علامه أمینی، ج۵، ص۱۴۷
  1. تحفة ،ابن عساکر
  2. فتاوى الفقهیّة، ابن حجر ج۲،ص۱۸
  3. وفاء، ابن جوزی فی ، و ابن سیّد الناس فی السیرة النبویّة، ج۲، ص۳۴۰
  4. إرشاد الساری، قسطلانی، ج۲، ص۳۹۰، و فی المواهب مختصراً.
  5. شرح الشمائل، قاری، ج۲، ص۲۱۰
  6. إتحاف، شبراوی،ص ۹
  7. صلح الإخوان، خالدی،ص ۵۷
  8. مشارق الأنوار، حمزاوی، ص ۶۳
  9. سیرة النبویّة، سیّد أحمد زینی دحلان، ج۳،ص۳۹۱
  10. أعلام النساء، عمر رضا کحالة، ج۳، ص۱۲۰۵
  11. تفسیرشربینی، خطیب شربینی، ج۱،ص۳۴۹
  [1] .ذریة الطاهرة النبویة، محمد بن أحمد دولابی[م. ۳۱۰]، ص۳۲ ومسلم علوی وهو أبو جعفر محمد بن عبد الله بن طاهر بن یحیى الحسینی [راجع: المشتبه، ج۲، ص۵۸۹] و همچنین: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِیدٍ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عِیسَى بْنِ زَیْدٍ، حَدَّثَنَا زَیْدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عِیسَى بْنِ زَیْدٍ، وَ حَدَّثَنِی أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنِ عُبَیْدِ اللَّهِ بْنِ طَاهِرِ بْنِ یَحْیَى بْنِ الْحُسَیْنِ الْعَلَوِیِّ الْمَعْرُوفِ بِمُسْلِمٍ بِمِصْرَ. سُنَنُ الدارقطنی، دارقطنی[م. ۳۸۵]، ج۱، ص ۳۰۶ – ۳۰۷ و همچنین: قَالَ ابْنُ سَمُرَةَ قَالَ الْقَاضِی طَاهِرِ بْنِ یَحْیَى قُلْتُ هُوَ ابْنُ صَاحِبُ الْبَیَانِ وَ کَانَ مَعَ الزُّهْدِ الْمَتِینِ وَ الْوَرَعِ الشَّدِیدُ طَلْقَ الْوَجْهِ دَائِمُ الْبِشْرِ حُسْنِ الْمُجَالَسَةِ ملیح المحاورة یُحْکَى الحکایات الْحَسَنَةِ وَ الْأَشْعَارِ الملیحة وَ یَحْفَظُ مِنْهَا کَثِیراً وَ رُبَّمَا أَنْشَدَ عَلَى البدیهة لِنَفْسِهِ مِثْلَ قَوْلِهِ مَرَّةً لِخَادِمِهِ فِی المدرسة النظامیة أَبِی طَاهِرِ بْنِ شَیْبَانَ بْنِ مُحَمَّدِ الدِّمَشْقِیِّ: وَ شَیْخُنَا الشَّیْخُ أَبُو طَاهِرُ * جَمَّالِنَا فِی السِّرِّ وَ الظَّاهِرُ وَ مِنْهُ قَوْلِهِ وَ هُوَ مَاشٍ فِی الْوَحَلِ یَوْماً وَقَدْ أَکْثَرَ الإنشاد مِنِ الْأَشْعَارِ فَقَالَ: إنشادنا الْأَشْعَارِ فِی الْوَحَلِ* هَذَا لَعَمْرِی غَایَةُ الْجَهْلِ قَالَ تلمیذه عَلِیِّ بْنِ حسکویه وَ کَانَ مَعَهُ یَا سَیِّدِی بَلْ هَذَا لَعَمْرِی غَایَةِ الْفَضْلِ. طَبَقَاتُ الشَّافِعِیَّةِ الْکُبْرى، عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنِ عَلِیٍّ سبکی[م. ۷۵۶]، ج۴، ص۲۲۳ و همچنین: طَاهِرُ الَّذِی یُنْسَبُ إِلَیْهِ الشَّرِیفُ الْمَذْکُورِ هُوَ عَمِّهِ أَبُو الْحَسَنِ طَاهِرِ بْنِ یَحْیَى النَّسَّابَةِ کَانَ عَالِماً فَاضِلًا کَامِلًا جَامِعاً وَرِعاً زَاهِداً صَالِحاً عَابِداً تَقِیّاً نَقِیّاً مَیْمُوناً جَلِیلُ الْقَدْرِ عَظِیمُ الشَّأْنِ رَفِیعُ الْمَنْزِلَةِ عالی الْهِمَّةِ کَذَا ذَکَرَهُ السَّیِّدُ ضَامِنٌ‏ بْنِ شَدْقَمٍ فِی کِتَابِهِ وَ ذَکَرَ لَهُ قِصَّةُ مَعَ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ خُرَاسَانَ تَدُلُّ عَلَى کَثْرَةِ جَلَالَتِهِ وَ رُفِعَتِ مَنْزِلَتِهِ ذَکَرْنَاهَا فِی مُنْتَهَى الآمَالِ وَ قَوْلُ المتنبی فِی هَذِهِ الْقَصِیدَةَ: إِذَا عُلُوِّی لَمْ یَکُنْ مِثْلُ طَاهِرُ * فَمَا هُوَ إِلَّا حَجَّةً للنواصب هُوَ ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ وَ ابْنِ وَصِیِّهِ * وَ شِبْهِهِمَا شُبْهَةٍ بَعْدَ التَّجَارِبِ یُشِیرُ انَّ أَبَى الْقَسْمِ طَاهِرِ بْنِ الْحَسَنِ (الحسین خ ل) بنُ طَاهِرِ الْعَلَوِیِّ. الْکُنَى وَ الْأَلْقَابِ، الشَّیْخُ عَبَّاسِ الْقُمِّیِّ، ج۱، ص۲۰۹–۲۱۰٫      

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *